Wilbert Berendsen

Al een flink aantal keren uitgevoerd (o.a. in Doesburg, Apeldoorn, Groenlo en Zelhem) met verschillende koren, zowel de orgelversie als de “version réduit” uit 1961 met klein strijkersensemble en trompet.

Volledig uitgevoerd tijdens mijn UM-examen in 1997 in de Kathedrale Basiliek St. Bavo in Haarlem; Sicilienne later op meer plaatsen.

Augustus 2006 heb ik dit werk weer volledig uitgevoerd in Doesburg, Zelhem en Groenlo.

Duruflé componeerde zijn Suite midden jaren ‘30 van de 20ste eeuw en droeg het op aan zijn com­positieleraar Paul Dukas. Wie de werken van Dukas kent, hoort duidelijke over­eenkomsten, vooral in de Prélude, waar een bezonken sfeer heerst, die na een uitbarsting weer terugkeert. De Sicilienne is een prachtig “licht” stuk met het klassieke gepuncteerde siciliano-ritme (dat ook veel voorkomt bij bijvoorbeeld Vivaldi en Bach).

Uitgevoerd in o.a. Utrecht (Janskerk), Doesburg (Martinikerk)

Uitgevoerd in o.a. Haarlem (Kathedrale Basiliek St. Bavo), Hilversum (Clemenskerk), Groenlo (R.K. Calixtuskerk) en Zelhem (Lambertikerk).

Voor het Zelhemse concert schreef ik dit tekstje in het programmaboekje:

Dit prachtige, laat-impressionistische werk (dat in 1930 een compositiewedstijd won) bestaande uit drie delen. Het eerste deel (Prélude) is een rustige, golvende beweging met steeds wisselende kleurschakeringen waarin nu en dan een melodie opklinkt die ontleend is aan het “Veni Creator”. Ook alle zachte achtergrondklanken zijn uit deze melodie gebouwd. Zo bestaan de guirlandes aan het begin uit de derde regel. Enkele keren komt, op een uitkomende stem gespeeld, een melodie naar voren die is gebaseerd op de tweede regel. In dit deel wordt de Geest van Pinksteren verbeeld als een rustig kabbelende beek vol bochtjes of een zachte bries, met onverwachte vergezichten.

Een kort maar krachtig stuk uit 1962, gebaseerd op het thema van de uur-voorslag van de klok van de kathedraal te Soissons.

Dit thema is op WikiPedia te horen.

Opvallend voor een fuga begint het gelijk driestemmig, het prachtige polyfone weefsel kan zich meten met de Fugue sur le nom d’Alain. Evenals in andere stukken van Duruflé ontstaat er halverwege de eerste opbouw een “donker getwinkel”, waarbij er laag (in het groot octaaf) wordt gespeeld op een helder geregistreerd Récit maar met de zwelkast gesloten.

(écrit à la mémoire de Jehan Alain) (1943)

Uitgevoerd in o.a. Groenlo, Doetinchem, Doesburg en Zelhem.

Dit stuk is geschreven ter nagedachtenis aan Jehan Alain, die in 1940, in het begin van de Tweede Wereldoorlog, sneuvelde als motorsoldaat.

Het hoofdthema van dit stuk is de naam Alain in noten, ALAIN wordt ADAAF, alsvolgt:

letters: A B C D E F G H (H = B)
         I J K L M N O P etc.
         -------------
noten:   A B C D E F G